یوحنا ۱۶:۳

یوحنا ۱۶:۳ ممکن است معروفترین آیه در کل باشد یا نباشد، ولي مطمئنا يكي از آيه هايي است كه بيشتر از آن سوء استفاده و سوء برداشت شده. اين آيه چنان مشهور است كه پنداشته ميشود تنها رجوع به آن براي نماياندن انجيل (خبر خوش) كافي است. آرمینین ها عبارتِ "خداوند جهان را بسیار دوست می دارد" را از متن استخراج می کنند و از آن به عنوان استدلالی برای کفاره جهانی و همگانی به معنای اینکه مرگ مسیح رهایی را برای همه ممکن کرد - استفاده می کنند. جهان شمولانِ افراطیِ بیشتری همین استدلال را حتی بیشتر جلو می برند. آنها ادعا می کنند که این آیه اثبات می کند که خداوند همه را دقیقا به یک میزان دوست دارد، و در نهایت همه نجات خواهند یافت - که در این صورت یوحنا ۱۶:۳ همه اخطارهای کتاب مقدس درمورد محکومیت بدکاران را نفی می کند.

این طرز فکر، ندیدن اصل موضوع بطورکامل است. پس زمينه [اين آيه] توازن زیادی با آیه دارد که نباید نادیده گرفته شود. آیه ۱۸ می گوید: "امّا هر که به او ایمان ندارد، هم‌اینک محکوم شده است، زیرا به نام پسر یگانۀ خدا ایمان ندارد." مطمئنا اين حقيقت همانند پيام عشق و رحمت الهي باید با همان شور و اضطرار به نسل ما اعلان شود.

علاوه براین، یوحنا ۱۶:۳ روی درجه کفاره تمرکز نمی کند. این آیه بیانی از شکوه عشق خداست. در اینجا شگفتی عمیق است: خداوند "جهان"– این قلمروِ شر از انسانیت سقوط کرده را - بسیاردوست داشت که تنها پسر مولود خود را قربانی کرد که هزینه رهایی همه آنهایی که به او ایمان دارند پرداخت کند. یوحنای رسول مبهوتِ شکوهِ عشقِ خدا و تاثیراتش بود. آنقدر این مسئله را تاکید می کرد که اغلب "رسول عشق" خوانده می شد. این توضیح دراول یوحنا ۱:۳ تقسیر درخوری در رابطه با اصل نکته  یوحنا ۱۶:۳ می باشد که می گوید: " ببینید پدر چه محبتی به ما ارزانی داشته است تا فرزندان خدا خوانده شویم!" هرچند با زبانی ساده است ولی حقيقتی عمیق: "چقدر عظیم". یوحنا صفات زیادی بکارنمی برد، زیرا همه صفات برتر در زبان انسان حتی ذره ای نزدیک به شرح حقیقتِ کامل نیستند. او به راحتی توجه ما را به این شگفتی غیرقابل بیان جذب می کند.

پولس رسول مجذوب همین حقیقت شده بود وقتی در رومیان ۸:۵ می گوید: "امّا خدا محبّت خود را نسبت به ما کاملاً ثابت كرد در آن هنگام كه ما هنوز گناهكار بودیم، مسیح به‌خاطر ما مُرد". و وقتی پطرس رسول اشاره می کند که "حقایقی كه حتّی فرشتگان آرزوی درک آنها را دارند" (اول پطرس ۱۲:۱). یکی از سوالاتی که مطمئنا میبایستی به آن فکر کرد اینست که چرا خداوند عشق خود را بر بشریت سقوط کرده جاری ساخته است؟ چرا خدا انتخاب کرده که بشر محدود، سقوط کرده، و گناهکار را به بهای حیات فرزندش دوست بدارد؟ چرا خداوند همه ما را به عنوان گناهکاران پست کنار

نمی گذارد، مشمول خشم خود نمی کند، و شکوهش را در داوری علیه ما نشان نمی دهد؟

 

این سرّی است که حتی فرشتگان ممکن است سردرگمش باشند. انسانهای سقوط کرده به تنهایی دریافت کننده این رحمت الهی هستند." این فرشتگان نیستند که او یاری می رساند، بلكه به فرزندان ابراهیم کمک می کند" ( عبرانیان ۱۶:۲).  "خدا فرشتگانی را كه گناه كردند بدون تنبیه رها نكرد، بلكه آنان را به گودالهای تاریک دوزخ فرستاد تا در آنجا برای داوری نگهداری شوند" ( دوم پطرس ۴:۲)

 درحالیکه ما را رها کرد و به ما برای ورود به بهشت ضمانت داد، نمی توانست به ما مرتبه ای کمتر بدهد؟  با این وجود، او ما را با عیسی هم ارث کرده است. به راستی که بهترینِ خود را به ما داده است. او به قوم خود ارزشمندترین نعمت ابدی را در همه گیتی عطا کرده است-  فرزند محبوب خود را. پس ما می توانیم کاملا مطمئن باشیم که هیچ چیز مانع محبت خدا نمی شود ( رومیان ۳۲:۸)

آیا تابحال حقیقتا در سرّهمچین عشق عظیمی تعمق کرده اید؟ چرا عشق عظیم خدا به فرشتگانی که هرگز سقوط نمی کنند و صادقانه همیشه به عشق او وفادار بودند، و خدایی که آنها را ساخته ستایش

می کنند، عطا نمی شود؟ بطورخلاصه، چرا خداوند اساسا به ما عشق مي ورزد، و غريب تر اينكه بهايي اينچنين زياد مي پردازد كه عشقش را نشان دهد؟

صراحتا، جواب به این سوال هنوز در هاله ای از راز است. این شگفتی بس غیرقابل درک است. ورای این حقیقت که عشق او به گناهکاران  جلال او را افزون می کند، ما نمیدانیم چرا خدا انتخاب می کند که به گناهکارانِ افتاده عشق بورزد. و من،  با همه فرزندان حقیقین خدا، باید اقرار کنیم که من نمیدانیم چرا خدا خواست که ما را دوست بدارد. مطمئنا بخاطر این نیست که او ما را شایسته عشق خود میداند. به بیانی دیگر، دلیل عشق خدا در خود خدا یافت می شود، نه در آنانی که او برای عشق ورزیدن انتخاب می کند.


این حقیقتی فوق العاده فروتنانه است. عشق خدا با بخشندگی، به رایگان عطا می شود، و هیچکدام از اعمال ما با آن برابری نمی کند. به خود بالیدن از این قاعده مستثنی است ( رومیان ۲۷:۳) . هیچ جایی برای غرور بشر در مکتبِ عشقِ خدا وجود ندارد- تنها فروتني هوشيارانه، قدرشناسي عميق، و احترامي بي سر و صدا از ايمان انتظار می رود.
 

خدمات مکاشفه
 

Share on Facebook
Please reload

آخرین نوشته ها و مقالات

February 25, 2019

September 15, 2018

Please reload

آرشیو
Please reload