یکشنبه نخل

یکشنبه نخل نگاهی به هفته آخر زندگی زمینی مسیح - هفته مصائب

"یکشنبه نخل" آغاز این هفته است

متی ۲۱: ۱-۱۱ و چون نزدیک به اورشلیم رسیده، وارد بیت ‌فاجی نزد کوه زیتون شدند. آنگاه عیسی دو نفر از شاگردان خود را فرستاده، بدیشان گفت: «در این قریه‌ای که پیش روی شمااست بروید و در حال، الاغی با کره‌اش بسته خواهید یافت. آنها را باز کرده، نزد من آورید. وهرگاه کسی به شما سخنی گوید، بگویید خداوندبدینها احتیاج دارد که فی الفور آنها را خواهدفرستاد.» و این همه واقع شد تا سخنی که نبی گفته است تمام شود که «دختر صهیون را گوییداینک پادشاه تو نزد تو می‌آید با فروتنی و سواره بر حمار و بر کره الاغ.» پس شاگردان رفته، آنچه عیسی بدیشان امر فرمود، بعمل آوردند و الاغ را با کره آورده، رخت خود را بر آنها انداختند واو بر آنها سوار شد. و گروهی بسیار، رختهای خود را در راه گسترانیدند و جمعی از درختان شاخه‌ها بریده، در راه می‌گستردند. و جمعی ازپیش و پس او رفته، فریادکنان می‌گفتند: «هوشیعانا پسر داودا، مبارک باد کسی‌که به اسم خداوند می‌آید! هوشیعانا در اعلی علیین!» و چون وارد اورشلیم شد، تمام شهر به آشوب آمده، می‌گفتند: «این کیست؟» آن گروه گفتند: این است عیسی نبی از ناصره جلیل.

این قسمت شروع هفته پایانی زندگی مسیح را شرح می دهد. هفته ای پر از اتفاقات مهم و حیاتی برای بشر است. اتفاقاتی که درک هر یک از آنها برای هر انسانی از حیاتی که الان دارد حیاتی تر است چون به حیات و هلاکت ابدی آن شخص مربوط می شود.

قبل از اینکه به این هفته بپردازیم اشاره ای کوتاه داشته باشیم به ایامی که مسیحیان در طی تاریخ، قبل از این هفته انجام می دادند.

لِنت - (اِنابَت) از اوایل قرن چهارم میلادی، مسیحیان چهل روز قبل از عید پاک به نوعی به پیشواز این عید می رفتند. این چهل روز معروف به لِنت یا در کلیساهای سنتی ایرانی معروف به ایام اِنابَت است که به معنی ایام توبه و برگشتن از گناه می باشد. ایامی که متمرکز بر روی مرگ و رنج مسیح برای گناهان بشر است. در دنیا بیشتر از یک بیلیون مسیحی لِنت یا همان اِنابَت را هر ساله انجام می دهند. در این ایام از یه کاری و یا یک چیزی دست می کشند و آن عادت بد را ترک می کنند و از آن توبه می کنند. این سنت بین انگلیکن ها، کاتولیک های روم، اُرتُدکس های شرق، لوتری ها و مِتُدیست ها رایج است. و حتی خیلی از کلیساهای اصلاح شده و انجیلی (پرزبیترین ها) هم ایام اِنابَت را محترم می شمارند و در این ایام با توبه و. روزه به پیشواز مرگ و قیام مسیح می روند.

چهارشنبه خاکستر شروع این ایام از روز چهارشنبه است که معروف به "چهارشنبه خاکستر" است. چهارشنبه خاکستر یادآور این نکته است که ما همه از خاک هستیم و به خاک بر می گردیم. هر ساله برگ های نخل نگه داری می شود تا در سال بعد سوزانده شود و خاکستر آن را به پیشانی خود به علامت توبه بزنند. علامت صلیبی که بعضا با این کلمات همراه است: “توبه کن و به انجیل ایمان داشته باش” و یا از خاکی و خاک بر خواهی گشت". بعد از این ۴۰ روز، هفته مقدس یا هفته مصائب شروع می شود. هفته ای که از روز یکشنبه نخل یا همان روز ورود آخر مسیح به اورشلیم شروع می شود تا روز یکشنبه که مسیح زنده می شود و از مردگان بر می خیزد. (متی ۱:۲۱-۱۱) خیلی از مسیحیان ایام اِنابَت را به جا نمی آورند. خیلی اصلا نمی دانند چنین ایامی وجود دارد. هر چند کتاب مقدس اشاره مستقیمی به این موضوع نمی کند و حکمی برای اجرای آن نیست اما شایان ذکر است که ایام اِنابَت بسیار برای مسیحی که در امر شاگردی جدی است می تواند مفید باشد. مرگ مسیح و قیام او برای ما و گناهان ما بود و هیچ زمانی یادآوری گناهکار بودن ما و تشویق برای توبه و پاکسازی بد نیست. همچنین باید در نظر داشت که انجام دادن اِنابَت در این ایام باعث امتیاز الهی نمی شود و به همین سان انجام ندادن آن نیز امتیازی را از ما کم نمی کنم. سوال مهمتری که مطرح است این است که آیا هر روزه در اِنابَت و توبه و پاکسازی هستیم و یا صرفا چهل روز قبل از به یادآوری مرگ و قیام مسیح به بهانه این ایام صرفا این کار را انجام می دهیم؟ خطر بزرگ تبدیل کردن یک سنت خوب به شریعت بی فایده است که باید مواظب بود وگرنه ایام اِنابَت اتفاقا می تواند بسیار مفید برای زندگی روحانی هر مسیحی باشد.

یکشنبه نخل در ادامه به “یکشنبه نخل” که موضوع اصلی این مقاله است بپردازیم.

عیسی مسیح در پایان خدمت زمینی خود به اورشلیم بر می گردد. جایی که قربانگاه او بود. مسیح می دانست که باید برای گناهان بشر جان خود را بدهد. او اساسا برای این مرگ به این زمین آمده بود (مرقس ۴۵:۱۰).

شاگردان مسیح طبق درخواست او الاغی را فراهم می کنند تا مسیح سوار بر آن وارد اورشلیم، قربانگاه خود شود. چیزی که زکریای نبی پیشگویی کرده بود (زکریا ۹:۹). در فرهنگ یهود و دنیای شرق باستان، پادشاهان در زمان صلح، سوار بر الاغ وارد شهر می شده اند و در مقابل برای جنگ، سوار بر اسب و به شهر می تاختند. همچنین پادشاهی که از جنگ با پیروزی وارد شهر می شده، بجای الاغ، سوار بر اسب سفید می بوده و این نشان بر غالب آمدن پادشاه در جنگ بوده است. مسیح در این مقطع زمانی با صلح و فیض وارد اوشلیم می شود. ولی زمانی خواهد آمد که او سوار بر اسب سفید (مکاشفه ۱۹: ۱۱) بعنوان فاتح و داور برای داوری دنیا می آید. عمل رخت گسترانیدن جمعیت و نهادن شاخه های نخل زیر پای مسیح در مسیر او اشاره به مقام پادشاهی مسیح دارد (دوم پادشاهان ۹: ۱۳) و جمعیت آنرا درک کرده مسیح را ملوکانه و شاهانه وار بدرقه می کنند. جمعیت فریاد می زدند: هوشیعانا پسر داود. مبارک باد کسی‌ که به اسم خداوند می‌آید! هوشیعانا در اعلی علیین!» که عملا تکرار مزمور ۱۱۸: ۲۵-۲۶ است. معنی کلمه هوشیعانا یعنی نجات بده. عبارت "پسر داوود" طبق پیشگویی ها، لقب عیسی و تاییدی بر مسیح بودن وی و اشاره به اینکه او از نسل داوود باید می بود. به نظر می رسد جمعیت درک کرده که عیسی همان مسیح و پاشاه الهی است. اما در ادامه داستان می بینیم که همین افرادی که فریاد می زدند “هوشیعانا” و مسیح را مثل شاه بدرقه می کنند برای مصلوب شدن او فریاد بلند می کنند و می گویند “مصلوبش کنید”. دلیل اینکه نظر جمعیت اینطور عوض می شود آن است که آنها مسیحی را می خواستند تا امپراتوری روم را در هم بکوبد و مقام و قدرت از دست رفته اسرائیل را به آنها بر گرداند. آنها مسیحی جنگجو و فاتح و داور می خواستند تا آنها را از سیاست دنیوی نجات دهد. آنها همچنان دنبال ملکوت زمینی بودند در حالیکه مسیح برای آماده کردن راهی بود تا آنها به ملکوت آسمانی راه پیدا کنند. مسیح در این زمان پر از فیض است که برای نجات روحانی ایشان قرار است روی صلیب برود. و خبر بد برای همه این بود که از مسیح فاتح و داور خبری نیست و باید منتظر مسیح در بازگشت ثانویه او بود.

احتیاج همه ما اول نجات از مرگ روحانی است نه نجات از سیاست و فرهنگ حاکم.

نکته ای که باید به آن توجه کرد این است که یهودیان اورشلیم دلیل اصلی حضور مسیح را ندیدند. با تمام تعالیم و گفته ها و پیشگویی های عهد قدیم و شخص مسیح، باز هم آنها متوجه نشدند که مسیح برای نجات گناهان آنها آمده است نه برای برقراری ملکوت زمینی. زیرا پادشاهی مسیح از این دنیا نیست بلکه در آسمان است (یوحنا ۳۶:۱۸).

مسیح برای ما کیست؟ ناجی ما از مشکلات و مسائل زمینی؟ یا ناجی ما از مرگ روحانی برای انتقال به مسائل روحانی؟

خیلی از ما آن چیزی را که می خواهیم می جوییم و می طلبیم اما خداوند در مسیح آن چیزی را که ما نیاز داریم به ما می دهد. ما شاید آسایش و راحتی دنیوی را بخواهیم و بطلبیم. ما شاید این دنیا را و آنچه در آن است بخواهیم و مسیحیت برای ما خیلی جذاب نباشد چون مسیحیت پیام کامیابی و سعادت دنیوی ندارد. مسیحی واقعی همواره در کشمکش با دنیا و جسم گناهکار خود است و در دنیا و جسم آسایش ندارد. شاگرد واقعی مسیح همواره در جنگ روحانی برای قداست است. براستی، همۀ کسانی که بخواهند در مسیحْ عیسی با دینداری زیست کنند، آزار خواهند دید (دوم تیموتائوس ۱۲:۳).

اگه بزرگترین احتیاج انسان اطلاعات بود، خدا یه معلم برای ما می فرستاد. اگه بزرگترین احتیاج انسان تکنولوژی بود، خدا یه دانشمند برای ما می فرستاد. اگه بزرگترین احتیاج انسان پول بود، خدا یک اقتصاد دان برای ما می فرستاد. اگه بزرگترین احتیاج انسان لذت بود، خدا یه سرگرم کننده برای ما می فرستاد.

اما از آنجایی که بزرگترین احتیاج انسان بخشش است، او برای ما ناجی فرستاده است.

در ایام که از هفته مقدس شروع می شود و تا روز جمعه که مسیح مصلوب می شود و تا یکشنبه که از مردگان قیام می کند برای ما مسیحیان فرصت خوبی است تا ببینیم آیا مسیح را آنطور که کلام می گوید می شناسیم؟ آیا مسیح را بعنوان پاشاه در زندگی قبول کرده ایم؟ آیا از گناهانمان توبه می کنیم و در مسیر قداست هستیم؟ مسیح بهای سنگینی برای ما داده است. او مسیح است، او شاه شاهان است، او قربانی گناهان بشر است، او زنده است. آیا او خدای شماست؟ آیا او را می شناسید؟

نیما علیزاده - شبان و موسس خدمات مکاشفه

(فارغ التحصیل رشته الهیات از دانشگاه الهیات مُر سیدنی استرالیا. یکی از شبانان کلیسای انگلیکن فیض در جنوب کالیفرنیا)

آخرین نوشته ها و مقالات
آرشیو