آیا در آسمان درجات مختلف برای ایمانداران وجود دارد؟

(پاداش در ابدیت)

شاید تا به حال پیش آمده باشد که از خود پرسیده باشید که آیا ایمانداران پاداش دریافت می کنند؟ اگر چنین است، این پاداش چیست؟ یا اینکه آیا اعمال ما بر روی زمین تاثیری بر ما در آسمان دارد؟ اینها پرسش هایی هستند که در ادامه می خواهیم دربارۀ آنها قدری تامل نماییم.

کتاب مقدس دربارۀ پاداش چه می گوید؟

کتاب مقدس در قسمت های زیادی دربارۀ پاداش صحبت می کند؛ طبق کلام خدا پاداش برای ایمانداران وجود دارد؛ این پاداش می تواند هم منفی باشد، که به شکل مجازات است و یا به شکل مثبت باشد که همان پاداش نیکوست. ( مکاشفه ۴:۲۲، متی ۱۲:۵، ۴۶:۵، ۴:۶، ۶:۶، ۱۸:۶)

یک پاداش و انواع تاج

ایماندار در ملکوت خدا پاداشی دریافت خواهد کرد؛ هرچند کلام به نظر به انواع مختلفی از تاج در این پاداش اشاره می کند ولی باید در نظر داشت که کلمۀ پاداش در عهدجدید در یونانی به طور مفرد آمده است و اشاره به یک نوع پاداش همگانی و یکسان می کند.

در کلام، گاهی این تاج به عنوان تاج افتخار (اول تسالونیکیان ۱۹:۲)، یا تاج عدالت و پارسایی (دوم تیموتائوس ۸:۴) معرفی شده است؛ برخی مواقع نیز تاج جلال (اول پطرس ۴:۵)، و یا تاج حیات (یعقوب ۱۲:۱) نامیده شده است؛ ولی اینها انواع پاداش نیستند بلکه انواع گنجایش و ظریفت ها هستند.

اغلب مفسرین بر این باور هستند که همۀ این تاج ها اشاره به یک چیز دارند و آن پاداش حیات جاودانی است. یعنی پاداش ما همان ورود به حیات جاودانی است به جای هلاکت جاودانی! ورود به حیات ابدی یعنی ورود به حضور خدا و تخت پادشاهی او و دیدن روی او، رو در رو! (اول یوحنا ۲:۳، متی ۲۱:۲۵، متی ۸:۵)

حیات جاودانی چیست؟

اما حالا که متوجه شدیم که پاداش ما همانا برخورداری از حیات جاودانی است، خواهیم دانست که این به چه معناست؟ حیات جاودانی در حقیقت، همین حضور در برابر خدا و داشتن رابطۀ رو در رو و عمیق با اوست. حیات جاودانی کیفیت بالای زندگی ما در حضور خدا می باشد؛ مادامیکه در گناه و جسم هستیم و دور از خدا و فیض او، همواره از کیفیت پایینی در زندگی برخوردار هستیم؛ درد می کشیم، غصه می خوریم، ناراحت می شویم و در نهایت می میریم!

اما وقتی جایی باشیم که خدا را رو در رو ببینیم؛ دیگر نه دردی هست، نه مرگ، نه حسرتی و نه ضعفی؛ برای همین، مقام و درجه و بزرگی و کوچکی به شکلی که در این دنیا تجربه کردیم نخواهد بود. در خدا همه در یک کیفیت قرار خواهیم داشت. خود خدا پاداش ماست و همه به یک اندازه از او بهره خواهیم برد. همه به یک اندازه به او دسترسی خواهیم داشت. هیچ چیزی برای حسرت و غبطه خوردن نخواهد بود. امکان حسادت و ناراحتی نیست؛ اما ممکن است مسئولیت ها و نقش ها متفاوت باشد! در حضور خدا، ممکن است درجات و مقام ها متفاوت باشد؛ ممکن است بعضی لذت بیشتر ببرند و جلال بیشتری دریافت کنند؛ اما همه در کمال، راضی و شاد خواهند بود. هر که به نسبت خود دریافت می کند که این همان اندازه ای خواهد بود که می تواند در خود جای بدهد. کسی چیزی کم نخواهد داشت؛ فقط مقدار آن شاید کم و زیاد شود.

همۀ ایمانداران پاداش دیدن خدا را رو در رو دریافت خواهند کرد و شادی و محبت به طور مطلق در ملکوت خدا بین قوم خدا برقرار خواهد بود؛ هرچند نقش ها و مسئولیت ها متفاوت خواهد بود اما چیزی به نام اختلاف و حسرت و درجه، به شکلی که در این دنیا تجربه می کنیم، در ملکوت خدا نخواهد بود؛ یعنی نقش ها و مسئولیت های متفاوت و حتی مقام های متفاوت خدشه ای در شادی و محبت قوم خدا نخواهد داشت. تفاوت ها در ملکوت، دشمنی به همراه نخواهند داشت. همه در کمال شادی و محبت، در حد خود از خدا لذت کامل را می برند.

مزمور ۱۱:۱۶

در حضور تو کمال شادی است،

و به دست راست تو لذتها تا ابدالآباد!

در آسمان کسی چیزی کم ندارد!

در ملکوت خدا کسی چیزی از دیگری کم نخواهد داشت؛ پس غرور و تحقیر نخواهد بود، حسرت یا فخر فروشی نخواهد بود؛ بلکه همه در کمال فروتنی و هارمونی، در کمال رضایت و با شادی کامل از حضور خدا لذت می برند.

در ملکوت خدا همه بر یک سطح خواهیم ایستاد؛ چون در مسیح همه به کاملیت الوهیت او می رسیم (افسسیان۱۳:۴). ما در او ساکن می شویم و او و پدر در ما ساکن می شوند (یوحنا۲۳:۱۴)؛ به همین دلیل همۀ آنانی که در مسیح هستند، در حضور خدا بر یک سطح خواهند ایستاد.

در ملکوت خدا اتفاق بد و منفی برای کسی نخواهد افتاد؛ طبقه بندی به شکلی که ما در این دنیا تجربه می کنیم وجود نخواهد داشت.

در آسمان درجات جلال و شادی خواهد بود؛ بعضی درجۀ کمتری از جلال و شادی را خواهند داشت و بعضی درجۀ بیشتری؛ این در مورد فرشتگان و قدرت های آسمانی هم صادق است؛ ولی همه از یک جنس جلال و شادی برخوردار خواهیم بود. مسیح طبق زندگی مسیحی ما روی زمین، درجات را به ما می دهد؛ این درجات به قداست ما بستگی دارند.

در داستان پادشاه و ده خادم در لوقا ۱۹ می بینیم به آنکه بیشتر دارد، حکومت بر شهرهای بیشتری داده می شود؛همچنین پولس در دوم قرنتیان ۶:۹ می گوید: به یاد داشته باشید که هر که اندک بکارد، اندک هم خواهد دروید، و هر که فراوان بکارد، فراوان هم بر خواهد داشت؛ نیز پولس در اول قرنتیان ۴۱:۱۵ می گوید: خورشید جلال خاص خود را دارد، ماه جلالی دیگر، و ستارگان نیز جلالی دیگر؛ جلال هر ستاره نیز با جلال ستارۀ دیگر متفاوت است.

آیا این موارد که گفتیم، باعث غرور و یا حسرت ما در آسمان می شود؟

در آسمان عده ای که از جلال و رتبۀ بیشتری برخوردار هستند، همچنین از فروتنی بیشتری برخوردار خواهند بود؛ جلال بیشتر ایشان، شناخت بیشتر ایشان را از خدا نشان می دهد و در این شناخت، ایشان به ناچیز بودن خود در برابر خدا پی برده، در کمال فروتنی و محبت آنانی را که از جلال و قداست کمتری بهره برده اند، محبت می کنند.

عده ای نیز که زندگی چندان مقدسی نداشتند، در عین حال که به کمال ظرفیت خود بدون کاستی از حضور خدا بهره مند می شوند؛ در جلال، موقعیت و نقش آسمانی، نصیب کمتری خواهند داشت. این تفاوت باعث حسرت و انزوا و نارضایتی و پشیمانی آنها نمی شود؛ چون چیزی به نام حسرت در آسمان وجود نخواهد داشت؛ بلکه ایشان با رضایت کامل و با محبت عظیمی، آنانی را که به خاطر زندگی مقدسانه جلال بیشتری دارند محبت می کنند، و چون ایشان به خدا شبیه تر بوده اند، ایشان را کاملا بر حق می دانند. آن موقع است که معنی این آیه را به طور کامل درک خواهیم کرد: “و اگر یک عضو دردمند گردد، همۀ اعضا با او همدرد باشند؛ و اگر یک عضو سرافراز شود، همه در خوشی او شریک گردند.” (اول قرنتیان ۲۶:۱۲)

گنجایش و ظرفیت در آسمان

در آسمان بحث دربارۀ گنجایش و ظرفیت خواهد بود. همه از جلال، شادی و محبت پر خواهند شد اما به نسبت گنجایش خود؛ کسی که به اندازه یک لیوان گنجایش دارد به همان اندازه به پُری، پُر می شود و همینطور کسی که به اندازۀ یک اقیانوس گنجایش داشته باشد به همان اندازه پُر خواهد شد.

در آسمان، کسی که گنجایش کمتری دارد چیزی را از دست نمی دهد چون همه یک چیز را به عنوان پاداش دریافت می کنیم. پاداش ما خود خدا و حیات جاودانی است؛ اما طبیعتا کسی که گنجایش و ظرفیت بیشتری دارد؛ شادی، جلال و محبت بیشتری هم خواهد داشت و درک عمیقتری از خدا.یک موسیقیدان هر چقدر در نواختن ساز تبحر بیشتری پیدا می کند، طبیعتا درصد لذت بردن او نیز بالاتر می رود؛ به همین سان هر چقدر تعهد ما به مسیح بیشتر باشد و در اطاعت، مقدس باشیم، طبیعتا در ملکوت خدا بیشتر از خدا لذت می بریم.

نتیجه گیری

همۀ ایمانداران از خدا پاداش خواهند گرفت.

این پاداش چیست؟ کلمۀ یونانی "پاداش" در عهد جدید همیشه مفرد آمده است؛ این مثل این است که انگار کلام می خواهد به ما گوشزد کند که پاداش همۀ ایمانداران یک چیز است، و آن همان حیات جاودانی است. حیات جاودانی یعنی بودن در حضور خدا و دیدن روی او، رو در رو؛ حیاتی در اوج کیفیت خود.

این پاداش را همۀ ایمانداران در مسیح خواهند داشت. اما اعمال ما، نوع قداست و نوع زندگی ما بر روی زمین، مقدار شادی و جلال ما را در آسمان تعیین خواهد کرد. قداست ما روی زمین، گنجایش ما را برای دریافت جلال بیشتر از خدا بالا می برد. در آسمان، کسی چیزی را از دست نمی دهد و کسی چیزی اضافه دریافت نمی کند؛ فقط در گنجایش و مقدار، تفاوت وجود خواهد داشت. هر کس به اندازه گنجایش خود در کمال خواهد بود.

آنها که به دلیل قداست و اعمال درست کمتر، نصیب کمتری برده اند، ناراحت و ناراضی نیستند؛ در حسرت نخواهند بود؛ بلکه در کمال محبت و هارمونی، خوشحال و شاد هستند. همچنین آنانی که به دلیل قداست و اطاعت از کلام خدا نصیب بیشتری در جلال برده اند، فخر نمی فروشند و مغرور نیستند بلکه برعکس به دلیل همین قداست و ظرفیت بالا، فروتن و افتاده و با محبت هستند.

لذت بیشتر به عنوان تاجی و اجری توسط خدا گذاشته شده است تا ما انگیزۀ بیشتر برای مقدس بودن داشته باشیم. تمام عمر ما، لحظاتی هستند که در حال گذرند، و نمی توان جلوی آن را گرفت.

ما محکوم به مرگ هستیم و دنیای دیگری در کار است؛ بیاییم به آسمان چشم بدوزیم، جایی که خانۀ ابدی ماست، همانطور که پولس در کولسیان فصل ۳ می گوید:

پس چون با مسیح برخیزانیده شدید، آنچه را که در بالا است بطلبید در آنجایی که مسیح است، به‌دست راست خدا نشسته. درآنچه بالا است تفکر کنید، نه در آنچه بر زمین است. زیرا که مردید و زندگی شما با مسیح در خدا مخفی است. چون مسیح که زندگی مااست ظاهر شود آنگاه شما هم با وی در جلال ظاهر خواهید شد. پس اعضای خود را که بر زمین است مقتول سازید: زنا و ناپاکی و هوی و هوس و شهوت قبیح و طمع که بت‌پرستی است.

آنانی که در مسیح هستند و ایماندار هستند، باید با جد و جهد بکوشند تا مقدس زندگی کنند تا زمانی که وارد حیات جاودانی می شوند، با گنجایش بیشتری وارد شوند تا بیشتر از جلال و شادی خدا پُر شوند.

مقدس بودن، مطیع بودن و با تمامی قلب در خدمت خدا بودن، بدون اجر نمی ماند. قداست گنجایش ما را برای دریافت جلالِ بیشتر، بالا می برد؛ حتی اگه لیوان آبی به دست فرزند خدا بدهیم بی اجر نمی ماند (متی ۴۲:۱۰). هر که بیشتر دارد به او بیشتر داده می شود (لوقا ۲۶:۱۹). مسیح گفت: خود را انکار کن و خدا را در اولویت قرار بده و با تمامی دل، فکر و جان، خدا را محبت کن. این چنین کنید تا در حیات ابدی از جلال و شادی بیشتری برخوردار شوید.

نیما علیزاده - شبان و موسس خدمات مکاشفه

(فارغ التحصیل رشته الهیات از دانشگاه الهیات مُر سیدنی استرالیا. یکی از شبانان کلیسای انگلیکن فیض در جنوب کالیفرنیا)

آخرین نوشته ها و مقالات
آرشیو