آیا کلمه تعمید همه جا به معنی غوطه ور شدن است؟

در بین خیلی از مسیحیان بخصوص مسیحیان ایرانی این باور وجود دارد که کلمه تعمید در کتاب مقدس به معنی غوطه ور شدن می باشد و هر جا استفاده شده همین عمل باید انجام شود. برای نمونه در تعمید آب و روح خیلی از مسیحیان می‌‌گویند که باید کامل در آب غوطه ور شد و فرو رفت، همانطور که باور دارند در روح باید غوطه ور شد. خیلی از گروه های کاتولیک بر اساس همین باور، اطفال را برای غسل تعمید در آب فرو می‌برند که در نوع خود جالب و خطرناک است. نکته مهم در این مقاله این است که غوطه ور شدن و فرو رفتن کامل در آب هنگام تعمید، تنها سبک و شیوه تعمید آب نیست! در کل نوشته هایی که قبل از قرن دوم میلادی به دست آمده، در نقش و نگار روی دیوارها و سرداب ها، بدیهی است که ریختن و پاشیدن آب در زمان تعمید تایید می‌شود. آنها در آب می‌‌ایستادند و آب روی سر آنها ریخته می‌شد! کلمه تعمید - baptisma از کلمه baptizo و bapto از یونانی گرفته شده که در هیچ کدام از این مشتقات کلمه تعمید همیشه به معنی فرو رفتن یا غوطه ور شدن نمی‌باشد. در ترجمه Septuagint - که ترجمه اصلی یونانی عهد عتیق است، کلمه تعمید به هیچ وجه نمی‌تواند فقط فرو رفتن و غوطه ور شدن باشد. برای مثال در دانیال ۲۳:۴، در ترجمه اصلی یونانی، می‌گوید نبوکدنصر در شبنم تعمید گرفت! بطور قطع کسی نمی‌تواند بگوید، نبوکدنصر در شبنم فرو رفت یا غوطه ور شد! همچنین می‌بینیم که پطرس در نامه اول خودش در فصل ۳ آیات ۲۰ و ۲۱ به نوح اشاره می‌کنه که اساسا الهیات تعمید به داستان نوح برمی‌گردد و بعد به تعمید موسی که پولس هم در اول قرنتیان ۲:۱۰ بهش اشاره می‌کند. نمونه هایی چون یوشع و یونس و خود مسیح را نیز داریم. هیچ کدام از این وقایع در عهد عتیق در باب تعمید لزوما به شیوه فرو رفتن اشاره نمی‌کنند. اغلب مفهوم شستن و پاک شدن را دارد. در عهد جدید هم چنین نیست و نمونه‌ای از تعمید و استفاده از کلمه تعمید را می‌بینیم که شیوه دیگری از تعمید است. در عبرانیان ۱۰:۹ می‌خوانیم که کلمه تعمید برای شستشو استفاده شده. مراسمی که بین یهودیان، از عهد عتیق، برای تطهیر انجام می‌شد. مثلا در واقعه گوساله قرمز در کتاب اعداد فصل ۱۹ و یا در روایت روز کفاره در کتاب لاویان فصل ۱۶. این سبک و شیوه شستشو در عهد عتیق هیچ وقت با غوطه وری و یا فرو رفتن در آب نبوده و همیشه با پاشیدن بوده است.

در عبرانیان فصل ۹ آیات ۱۹ و ۲۰ می‌بینیم که این امر تاکید می‌شود و برای ما که کلام خدا را در دست داریم مهم است که آن را بخوانیم و بدانیم. خیلی از مسیحیان گفته‌های بعضی معلمین را، که اغلب بر طبق فرایض و یا سنت های پدارانشان است، باور کردند و بدون اینکه کتب را خود تفتیش کنند بعضا به تعالیمی غیر از تعلیم کلام خدا گمراه شده‌اند. کلمه تعمید در کل کتاب مقدس در اصل خود سبک‌های متفاوتی داشته و هرگز به یک شکل و شیوه انجام نشده. غوطه ور شدن و فرو رفتن یکی از شیوه های غسل تعمید است و طبق کلام خدا پاشیدن آب و ریختن آب روی فرد هم شیوه دیگری از تعمید می‌باشد.

شایان ذکر است که در Didachē هم به روشنی ذکر شده که یکی از شیوه‌های تعمید، ریختن آب بر روی سر است.


دیداکه Didachē معروف به (تعالیم حواریون) که توسط خود حواریون یا همون ۱۲ شاگرد مسیح نوشته نشده و نویسندگانش گمنام هستند. محتوی Didachē تعالیم رسولان به مسیحیان قرن اول هستش. یهود و غیر یهود، و درباره اخلاقیات مسیحی، تعمید، دعا و مراسم کلیسایی و کلا اخلاقیات زندگی و مرگ و از این نوع تعالیم هستش. اوزیبیوس و آتاناسیوس به این سند اشاره کردن. این سند مهم تاریخی در پایان قرن اول نوشته شده است. در دیداکه اینطور آمده:


تعمید به نام پدر، پسر و روح القدس در آب روان انجام شود. اگر آب روان مهیا نبود پس در آب بی‌حرکت و راکد. آب باید سرد باشد اما اگر مهیا نبود پس از آب گرم استفاده شود. اگر هیچ‌کدام مهیا نبود آب را روی سر ۳ بار به نام پدر، پسر و روح القدس بریزید.

پس شیوه‌های مختلف وجود دارند اما ترجیح دارند به هم. بهترین شیوه در آب روان (که حتی اینجا معنی فرو رفتن نیست) و اگر آب روان مهیا نبود آب بدون حرکت و به همین ترتیب. پس جایی بطور مشخص درباره شیوه واحد تعمید ایمانداران اولیه چیزی گفته نشده که به چه شکل بوده. یعنی برای مثال ما مطمئن نیستیم که در اعمال رسولان فصل ۱۰ وقتی همه در خانه کُرنِلیوس تعمید می‌گیرند دقیقا به شکل و شیوه تعمید می‌گیرند. تعمید آنها می‌تواند مثل تعمید یهودیان باشد و با پاشیدن آب یا ریختن آب بر سر انجام شده باشد. بدون اینکه لازم بوده باشد کُرنِلیوس و اهل خانه او به رودخانه‌ای رفته باشند تا حتما در آب فرو بروند. این نکته را باید در نظر داشت که در کلام خدا به سبک و شیوه تعمید اشاره مستقیم و تاکیدی نمی‌شود و قسمتی در عهد جدید مشخصا تعلیم و ساختار قطعی از یک شیوه تعمید را به ما نمی‌دهد. برای همین همان شیوه و سبک تعمید در عهد عتیق مد نظر است. چه غوطه وری باشد و چه پاشیدن و شیوه های دیگر. مثال واضح دیگر در اول قرنتیان فصل ۱۰ آیه ۲ می‌باشد:

آنان همه در ابر و در دریا در پیوند با موسی تعمید یافتند! واضح است که در این آیه یهودیان در چیزی فرو نرفتند! مثال بعدی در انجیل مرقس ۴:۷ می‌باشد:

چون از بازار می‌آیند، تا شستشو نکنند چیزی نمی‌خورند. و بسیار سنن دیگر را نیز نگاه می‌دارند، همچون شستن پیاله‌ها، دیگ‌ها، ظروف مسی و نیمکت‌ها! کلمه شستشو در این آیه در اصل یونانی همان کلمه تعمید است. اگر تعمید همیشه فرو رفتن در آب بوده و است، این آیه می‌گوید که همه یهودیان وقتی از بازار به خانه بر می‌گشتن باید از سر تا پا توی آب فرو می‌رفتند، که چنین چیزی محال می‌باشد! چون جدا از تعداد زیاد افراد و امکانات محدود برای داشتن چنین مخزن هایی در خانه هر یهودی، این آیه دارد به تعمید میز و نیمکتها هم اشاره می کند! که کاملا مسخره خواهد بود باور داشته باشیم که یهودیان هر روز خودشون و وسایلشون رو زیر آب می‌بردند! حداقل ۳ مورد تعمید در عهد جدید وجود دارد که محال است شیوه فرو رفتن و غوطه ور شدن باشد. - تعمید خواجه حبشی در راه بیابانی در اعمال رسولان فصل ۸. - تعمید زندان بانان نصف شب در اعمال رسولان ۱۶. - تعمید ۳ هزار نفر در روز پنطیکاست در اعمال رسولان فصل ۲. شیوه ریختن یا پاشیدن آب برای تعمید در این موقعیت ها به سادگی قابل درک و منطقی است و قابل اجرا ولی برای غوطه ور کردن و فرو بردن در آب غیر قابل درک و دشوار برای اجرا. تعمید لازمه نجات ما نیست.


دزد روی صلیب با مسیح وارد فردوس شد بدون اینکه حتی تعمید آب گرفته باشد. امروز اگر کسی در دل به مسیح ایمان دارد و او را خداوند و ناجی خود قبول دارد مکاشفه روح را برای دریافت تولد تازه و فیض برای نجات دارد. این فرد بر اساس موقعیت خود می‌تواند انتخاب کند تا چطور تعمید بگیرد. عده‌ای بنا به شرایط خاص حتی نمی‌توانند تعمید بگیرند. برای مثال کسانیکه در جنگ هستند و در لحظه مرگ ایمان می‌آورند و کشته می‌شوند یا روی تخت بیمارستان هستند. یا کسانیکه در زندان ایمان می‌آورند و اجازه مراسم تعمید و غوطه ور شدن ندارند و نمونه هایی مشابه! اما کسی که بعد از ایمان قلبی در موقعیتی است که مانعی برای تعمید آب ندارد طبق کلام باید حتما تعمید بگیرد. این تعمید آب بنا به موقعیت فرد می‌تواند در رودخانه، استخر یا وان حمام باشد و فرد در آب فرو برود و یا اگر موقعیت فراهم نیست می‌توان آب را روی سر فرد ریخت بدون اینکه در آب فرو رود. اهمیت تعمید در شیوه آن نیست و این تعلیم که حتما باید در آب فرو رفت تا نجات حاصل شود، ریشه در کلام ندارد.

اهمیت تعمید در مسیح بودن و به نام پدر، پسر و روح القدس بودن آن است.

اهمیت تعمید اعتراف درونی و ماندن در مسیح است.

اهمیت تعمید در اتحاد در مرگ و قیام مسیح.

اما اگر شرایط مهیا است و مشکلی برای تعمید و فرو رفتن در آب نیست بهترین نوع تعمید فرو رفتن کامل زیر آب است که تداعی مرگ و قیام مسیح را می‌کند و برای تعمید مسیحی این شیوه پیشنهاد می‌شود.

نیما علیزاده - شبان و موسس خدمات مکاشفه

(فارغ التحصیل رشته الهیات از دانشگاه الهیات مُر سیدنی استرالیا. یکی از شبانان کلیسای انگلیکن فیض در جنوب کالیفرنیا)

آخرین نوشته ها و مقالات
آرشیو