اعتقادنامه ها


مسیحیان، ایماندارانی معترف هستند. ما معترف به حقایقی هستیم که خداوند آنها را بر ما در کلام خود آشکار کرده است. در تاریخ مسیحیت اعتقادنامه ها و اعتراف نامه های زیادی بر اساس نیاز کلیسا و جامعه مسیحی تنظیم شده است. قدیمی ترین آنها اعتقادنامه رسولان است که بر خلاف اسم آن توسط رسولان مسیح نوشته نشده است و ریشه آن از همان قرون اولیه میلادی در بین کلیسا دیده می شود. بعد از اعتقادنامه رسولان می توانیم به اعتقادنامه نیقیه در قرن چهارم، اعتقادنامه کلسدان در قرن پنجم، اعتقادنامه آتِناسیوس در قرن ششم اشاره کنیم که جز اعتقادنامه های مهم اولیه مسیحیان هستند. این اعتقادنامه ها بیشتر تمرکز روی تثلیت و الوهیت مسیح داشتند.

اما در دوره اصلاحات از قرن شانزدهم به بعد اعتقادنامه های مهم دیگری نیز توسط مسیحیان پاک دین نوشته شد که اعتقادنامه وست مینستر یکی از شناخته شده ترین آنها است که توسط اصلاح طلبان در قرن هفدهم (۱۶۴۶ ـ ۱۶۴۷) توسط مجمع وست مینستر در لندن نوشته و تهیه شده است.

اما سالها قبل از اینکه اعتقادنامه وست مینستر نوشته شود، اصول سی و نه گانه توسط مجمع کلیسای انگلیکن انگستان، تحت نظر اسقف اعظم کانتِربری در قرن ششم در سال ۱۵۶۳ نوشته شده بود.

اصول سی و نه گانه در اصل همان اصول چهل و دو گانه است که توسط توماس کرنمر چند سال قبل نوشته شده بود. این اصول سی و نه گانه پایه ای شد برای کتاب دعای عمومی که مهمترین اعتقادنامه و دستور عمل پرستشی پاک دینان در قرن شانزدهم و هفدهم بود. برای داشتن درک درست از دوره اصلاحات بین پاک دینان، مخصوصا در انگلستان، باید اول اصول سی و نه گانه را درک کرد. خیلی بدرستی معتقد هستند که اعتقادنامه وست مینستر با الهام از اصول سی و نه گانه در جهت شرح و بسط بیشتر آن تهیه شده است.

اعتقادنامه وست مینستر اعتراف نامه ای برای ارائه دادن یک استاندارد اعتقادی برای کلیسای انگلستان تهیه شده بود که بیشتر در کلیساهای مشایخی و پرزبتیرین استفاده شود ولی امروزه خیلی از کلیساها و گروه های مسیحی از آن بعنوان اساس و اعتقادنامه خود در کلیسا استفاده می کنند. تا حدی که می توان گفت اعتقادنامه وست مینستر امروز تاثیر بیشتری بیرون از انگلستان دارد تا داخل آن.

اساسا اعتقادنامه وست مینستر برای دفاع از الهیات صحیح کتاب مقدسی در تقابل با خیلی تعالیم نادرست زمان خود بوده است. این اعتقادنامه همچنین در دروه ای خاص و در زمان سیاسی خاصی در قرن هفدهم نوشته شده که دانستن پیش زمینه تاریخی برای هر اعتقادنامه ای مهم است. چون تاثیرات عمده ای بر نوع نگارش و تهیه دارند.

اعتقادنامه وست مینستر در اصل خود در سی و سه بخش به سی و سه موضوع کلیدی اشاره می کند و در جهت تفسیر و تعلیم، توضیحاتی ارائه می دهد. اما در سال ۱۹۰۳ کلیساهای مشایخی ایالات متحده امریکا دو فصل ۳۴ (روح القدس) و ۲۵ (انجیل محبت خدا و ماموریت) را اضافه کردند. این تعالیم کاملا از درون کتاب مقدس بیرون آمده اند و فرایض انسانی نیستند. به نوعی اعتقادنامه وست مینستر کاملا کتاب مقدس محور و در آن به آیات کتاب مقدس فراوانی اشاره می شود.

باید در نظر داشت که اعتقادنامه وست مینستر مثل بقیه اعتقادنامه ها به موضوعات کلیدی اشاره دارد ولی به همه موضوعات کتاب مقدسی اشاره نمی کند و در خیلی جاها سکوت معنی داری دارد که این اجازه را به مسیحیان می دهد تا همواره با تفکر و بحث سازنده در مسیر اصلاحات باشند.

به نوعی تم اصلی اعتقادنامه ها و مخصوصا وست مینستر این است که به ما نشان دهد چقدر از درک درست مسائل الهی و کتاب مقدسی دور یا نزدیک هستیم. ما ممکن است درک آکادمیک و دانش خوبی داشته باشیم ولی آیا الهیات ما تاثیری روی زندگی ما گذاشته است؟ آیا تعالیم ما در ادامه به عمل می رسد و کلام خدا به اطاعت ما ختم می شود؟

در زندگی مسیحی، آنچه در کلام خدا و در ساختار کلیسا تعلیم داده شده، همواره طالب واکنشی از طرف ما بوده است. در روایت انجیل ما حقایقی می شنویم که این حقایق چشم فرزندان خدا را باز می کند و تولید ایمان می کند. اما این ایمان همراه با عمل است. ایمان بدون عمل مُرده (یعقوب ۲۶:۲).

ما همواره در برابر کلامی که می شنویم مسئول هستیم چون خیلی جاها لازم است ما واکنش نشان دهیم. گاهی منفی و گاهی مثبت. برای مثال زمانی در برابر عمل به گناه باید منفی بود و آن را رد کرد و انجام نداد. و زمانی باید در برابر عمل نیکو مثبت بود و آن را پذیرفت و انجام داد.

خود مسیح در متی ۲۴:۷ می گوید: پس هر که این سخنان مرا بشنود و به آنها عمل کند، همچون مرد دانایی است که خانه خود را بر سنگ بنا کرد. یا در یوحنا ۱۷:۱۳ مسیح بعد از شستن پای شاگردان به آنها می گوید: اکنون که اینها را می دانید، خوشا به حالتان اگر بدانها عمل کنید.

بنابراین اعتقاداتی که در این اعتقادنامه ها مخصوصا وست مینستر آماده نه صرفا بیان یک سری جملات تکراری هستند بلکه نکات کاربردی دارند و باید طبق آنها عمل شود.

چرا اعتقادنامه؟

کلمه “اعتقاد“ در زبان لاتین از کلمه کرِدو که معنی “من باور دارم“ می آید. اعتقادنامه اساسا یک بیانیه کوتاه ایمانی است.

برای مثال تمام اعتقادنامه هایی که در مقدمه این نوشته ذکر شد، هر کدام بیانیه ای برای اعلام باوری در جهت تایید یک حقیقت کتاب مقدسی و یا مخالفت و رد باوری ضد کتاب مقدسی می باشند.

بنابراین وجود اعتقادنامه در کلیسا امری ضروری است تا در این عصر پست مدرن که هر کسی باورها و فرایض انسانی را حقیقت می داند و آنها را وارد کلیسا می کند، ما بتوانیم با پدران کلیسا همراه شویم و سنت عالی کلیسا را حفظ کنیم تا در خداترسی و در جهت حفظ تعلیم صحیح و اتحاد بدن مسیح (کلیسا) کوشا باشیم.

نکته ای که باید در نظر داشت این است که ما اول از همه در خود کتاب مقدس اعتقادنامه و اعتراف نامه داریم. اولین آنها در تورات در تثنیه ۴:۶ می باشد که معروف به شِما است.

“بشنو ای اسرائیل: یهوه، خدای ما، خداوند یکتاست.”

این را قوم اسرائیل هر هفته در کنیسه ها اعتراف می کردند.

همچنین نمونه ای در عهد جدید توسط پولس در اول تیموتائوس ۱۶:۳ به شکل اعتراف نامه نوشته شده:

به یقین که راز دینداری بس عظیم است:

او در جسم ظاهر شد،

به واسطه روح تصدیق گردید،

فرشتگان او را دیدند،

بر قومها موعظه شد،

جهانیان به ا ایمان آوردند،

و با جلال، بالا برده شد.

همانطور که می بینیم این دو آیه به نکات کلیدی ایمانی اشاره می کنند که در زندگی قوم خدا، باور و اعتراف به آنها مهم و ضروری بوده و است.

همچنین خود خداوند عیسی در انجیل متی فصل ۱۰ به شاگردانش می گوید تا او را اقرار و اعتراف کنند و هر کس ضد این عمل کند او نیز آن شخص را انکار خواهد کرد.

به دلیل وجود جفا در تاریخ مسیحیت، اعتراف نام مسیح از همان ابتدا مشکل ساز بود. ولی فارق از جفا و دشمنی دنیا ما باید اعتراف ایمان خود را نگاه داریم و هر روزه آن را اعلام کنیم. ما این کار را هم برای حفظ تعلیم درست و هم برای نشان دادن وفاداری خود به مسیح انجام می دهیم و این کار ضرورت دارد تا شهادتی باشیم برای دنیا.

نکته بعدی این است که عمل اعتراف به اعتقادنامه یا توبه نامه کابردی است. برای مثال:

  • اعتراف برای بخشش گناهان (یعقوب ۱۶:۵)

  • طریقی برای شناسایی فرزندان خدا (رومیان ۱۰:۱۰)

  • نشانه کار روح القدس در ایماندار (۱ قرنتیان ۳:۱۲)

  • اعلام امید مسیحیان (عبرانیان ۲۳:۱۰)

  • تقلید از کاری که خود مسیح کرد (۱ تیموتائوس ۱۳:۶)

یکی از فرضیاتی که درباره دوره اصلاحات و شکل گیری نهضت پروتستان وجود دارد این است که لوتر، کلوین و پاک دینان، کلا کلیسای کاتولیک روم را تحریم می کنند و یک چیز جدید اختراع می کنند! این فرضیه اشتباه است. چون جنبش اصلاحات از آنجایی که از اسمش هم مشخص است در پی اصلاح کردن است که طبیعتا یک بستری لازم است تا آن را اصلاح کند.

این اعتقادنامه ها، یا بهتر بگوییم اعتراف نامه ها، امروز اساس ایمان ما و یا در بعضی، حداقل، اساس باورشان را تشکیل می دهند. اما در خیلی به شکل کاربردی و عملی آن دیده نمی شود.

خیلی سخت است اگر بخواهیم برای مثال اعتقادنامه وست مینستر را در یک جمله خلاصه کنیم. چون این اعتقادنامه به موارد مختلفی از اعتقادات مسیحی اشاره دارد.

خیلی معتقد هستند که اعتقادنامه وست مینستر یک مجموعه آکادمیک می باشد و از نظر شبانی و کاربردی دچار نقص است. ولی موضوعات اعتقادنامه وست مینستر هم آکادمیک است و هم قلبی و چون با درون و قلب انسان کار دارد بنابراین مربوط به مسائل فردی و شبانی نیز می شود.

در زندگی یک مسیحی صرفا اعتقادات و الهیات مهم نیستند بلکه تاثیر آنها بر روی فرد و زندگی آن فرد مهم است. سر ما می تواند پُر از اطلاعات باشد و خیلی سر بزرگی داشته باشیم ولی دل ما کوچک و عمل ما ناقص باشد. این در ابتدا برای شبانان و رهبران کلیسا بعنوان معلمین حائز اهمیت است و بعد برای همه مسیحیان. نقش اعتقادنامه در وهله اول صرفا دادن اطلاعات برای بالا بردن دانش ما یا یک نوع تکرار باطل و یک ورد و حتی در وهله اول برای جنگ و کوبیدن تعالیم اشتباه هم نیست. بلکه در وهله اول برای بکار گرفتن در زندگی در جهت رشد و بنای خود و جلال خدا است. همه چیز اول برای خدا و جلال خداست و بعد برای برکت ما از طریق شریک شدن آنها در مسیح.

بنابراین کلیسایی که اعتراف نامه و اعتقادنامه ای در جلسات خود اعلام می کند و با جمع اعضا آن را می خوانند باید در نظر داشته باشد که هدف مثل همیشه اول جلال خداست و ما با اطاعت و انجام آنچه در این اعتقادنامه ها می شنویم می توانیم خدا را جلال بدهیم.

یکی از بهره هایی که با خواندن اعتقادنامه به دست می آید این است که خواننده معاصر یاد می گیرد که چطور یک اعتراف ایمان، بیان و خوانده می شود. امروزه خیلی از کسانیکه از اعتقادنامه یا اعتراف نامه استفاده می کنند اغلب از ریزه کاری ها و فرق های جزئی و ظریف آن ناآگاه هستند. وقتی ما چند نفر الهیدان را در اتاقی داشته باشیم با وجود اینکه همه معترف به یک اعتقادنامه هستند ولی بعد از چند ساعت بحث خواهیم دید که در چندین مورد نظرات مختلفی دارند.

اعتقادنامه ها در کمترین حالت برای خواننده قرن بیست و یکم ایجاد فضای وسیعتر فکری می کند. این اعتقادنامه به خواننده کمک می کند تا درک وسیعتری نسبت به مسائل کلیدی مسیحی داشته باشد.

همچنین اعتقادنامه های این چنینی بدون محدود شدن در زمان ما را با مسیحیان قرون مختلف متحد می کنند و ما را در بحث های آنها شریک می کنند.

خیلی از مسیحیان بر این باور هستند که اعتقادنامه های سنتی در کلیسا لازم نیستند و اغلب می گویند نیازی به اعتراف نامه و یا اعتقادنامه نیست و فقط باید مسیح را داشت و بعضا کتابی جز کتاب مقدس را هم قبول ندارند. لازم به ذکر است که اعتقادنامه ها آموزنده و کاملا کتاب مقدسی هستند و آنها خلاصه ای از انجیل و تاریخ مسیحیت می باشند که ما را به سمت پرستش و جلال خدا تشویق می کنند.

یکی دیگر از نکات کاربردی همین اتحاد بین کلیسایی است. پولس در رومیان ۱۵ و فیلیپیان۲۷:۱ به این امر اشاره می کند. کلیسا همچنین نیاز به یک استاندارد واضح از حقیقت دارد که اعتقادنامه می تواند آن را برای کلیسا فراهم کند.

همچنین اعتقادنامه ها کمک می کنند تا کلیسا یک ساختار استاندارد داشته باشد و این اجازه را به اعضا نمی دهد تا هر کس به فرایض خود در پی تغییر ساختار کلیسا باشد و از هرج و مرج نیز جلوگیری می کند.

همچنین اعتقادنامه ها شواهدی برای افراد خارج از کلیسا هستند تا با دیدن و خواندن آنها به اساس ایمان ما پی ببرند.

در جواب به این سوال که چرا اعتقادنامه؟ و یا چرا کلیسا باید معترف به اعتقادنامه ها باشد؟ می توان مختصر به چندین نکته اشاره کرد:

۱. اعتقادنامه ها به مسیحیان کمک می کنند تا درک بهتری از کتاب مقدس داشته باشند. اعتقادنامه به مهمترین و ضرری ترین نکات کتاب مقدس اشاره می کند. نکات خلاصه شده ای که عمق عمیقی در الهیات کتاب مقدسی دارند. (اگر کتاب مقدس را “زمین” بدانیم، اعتقادنامه ها را می توان به “نقشه راه” تشبیه کرد.)

۲. اعتقادنامه ها به مسیحیان کمک می کنند تا باورهای کلیدی مسیحیت را حفظ کنند و همیشه به یاد داشته باشند. (مخصوصا در قسمت نجات خدای تثلیث.)

۳. اعتقادنامه ها به مسیحیان کمک می کنند تا بتوانند تعالیم غلط را تمیز بدهند. نمونه بارز آن دفاع تاریخی ماهیت خدا و تثلیث می باشد. در طی تاریخ بسیاری درک درستی از ماهیت خدا و مسیح نداشتند و بدعتهای زیادی به دلیل نداشتن حکمت و دانش کتاب مقدسی بوجود آمده. اما پدران کلیسا در شوراهای مختلف وفادارانه و شجاعانه در برابر این تعالیم غلط ایستادند تا ما امروز این ایمان و اتحاد را راشته باشیم.

۴. اعتقادنامه ها ساختاری به مسیحیان می دهند تا در پرستش های عمومی و در مراسم کلیسایی استفاده شوند. برای مثال هدف اصلی اعتقادنامه هایی مثل نیقیه، رسولان، اصول سی و نه گانه و وست مینستر دادن ساختاری است تا کلیسا خدای واحد را در سه شخصیت توسط مسیحی که هم ذات با خداست بپرستد و جلال دهد. این هدف اصلی کلیسا است و در اداره کلیسا این ساختار مهم است.

۵. اعتقادنامه ها اتحادی جهانی را در راستای تعالیم رسولان و پدران کلیسا ترغیب می کنند. (اعتقادنامه ما را به گذشتگان و باور آنها وصل می کند و همچنین ما را با آیندگان یکی می کند. و این کلیسای محلی را، از زمان رسولان تا امروز، وارد اتحادی بس بزرگتر خود می کند. بنابراین حفظ این اعتقادنامه ها مانند ریسمانی است که ما را به هم پیوسته تا در نهایت در یک مسیر به یک مقصد که همانا ملکوت خداست برسیم.

۶. اعتقادنامه ها برای دفاعیات مسیحی مفید هستند. آنها اسناد ثمره کار پدران وفادار کلیسا تحت کنترل روح القدس نوشته و بدست آمده است. پطرس به مسیحیان می گوید که آنها همواره باید آماده باشند تا از ایمان و باورهای خود دفاع کنند.

۷. اعتقادنامه محتوای باور مسیحی را به وضوح اعلام می کند و در قطعه هایی به شکل بیانیه نوشته و تکرار می شود. عملا خلاصه باور یک شخص مسیحی را در این اعتقادنامه می بینیم.

۸. اعتقادنامه کمک می کند تا مقدسین و فرزندان وفادارا به خدا از راستی و حقیقت دور نشوند. اعتقادنامه استانداری به ما می دهد تا همیشه اصول اساسی ایمان در نظر ما باشند تا منحرف نشویم.

۹. اعتقادنامه و اعتراف به آنها کتاب مقدسی است و تمرین این کار حکمی ضروری است. پولس در اول تیموتائوس می گوید: بدقت مداقب شیوه زندگی و تعلیم خود باش. در آنها پایداری کن، که اگر چنینی کنی خویشتن و شنوندگانت را نجات خواهی داد.

اعتقادنامه ها عقاید و بیانیه های مًرده و بی خاصیت نیستند بلکه آنها حقایق کتاب مقدسی را بیان می کنند تا کلیسا را در اتحاد قوی نگه دارد. بدون اعتراف به اعتقادنامه کتاب مقدسی ایمان ما تو خالی است و در برابر دنیایی که پر از نیاز است مسیحیت معنی نخواهد داشت و نمی تواند از خود و هویت خود محافظت کند.

اعتقادنامه ها صاحب اقتدار هستند

نه فقط اعتقادنامه ها و استفاده از آنها ضروری هستند بلکه آنها دارای حقایقی هستند که از قدرت و اقتدار الهی برخوردار می باشند. خیلی بر این باور هستند که اعتقادنامه ها نباید وجود داشته باشند چون جای کتاب مقدس را می گیرند. باید در نظر داشت که تمام اعتقادنامه های تایید شده توسط کلیسای پروتستان ریشه در کتاب مقدس دارد و همین نکات کتاب مقدسی بود که جنبش پروتستان را بوجود آورد.

چنبش پروتستان با شعار “فقط کتاب مقدس” (Sola Scripture) در مقابل کلیسای کاتولیک که می گفت: “کتاب مقدس و کلیسا”، سعی در این داشت تا نشان دهد تنها قدرت مقتدر برای ایمان و نجات تنها کتاب مقدس است نه کلیسا. و اینکه کلیسا وظیفه و اقتدار خدمت و پرستش را دارد. برای مثال در اعتقادنامه بلژیک کلیساهای اصلاح شده اعلام می کنند که کتاب مقدس کاملا حاوی اراده خداست و هر چیزی که برای نجات کسی لازم است، در آن تعلیم داده شده است. همچنین به همین دلیل و تاکید بر اهمیت کلام خدا، فصل اول اعتقادنامه وست مینستر هم با کتاب مقدس شروع می شود.

بنابراین تمام اعتقادنامه های تایید شده توسط کلیسای پروتستان برگرفته از کتاب مقدس است و برای تصدیق ایمان و بکارگیری در زندگی مسیحی قدرت و اقتدار دارند.

خیلی از کلیساها امروزه اعتقادنامه ها را در صندوق کلیسا گذاشته اند و یا اصلا چنین باوری به داشتن اعتقادنامه و اعتراف نامه جمعی در کلیسا ندارند. کلیسایی که کتاب مقدس را کلام خدا و خود را اصلاح شده از کلیسای کاتولیک روم می داند باید بداند که اعتقادنامه ها و اعتراف نامه ها کلام زنده پدران کلیسا هستند که ریشه در کلام خدا و حقایق مسیحی دارند که بر مسائل مهم و حیاتی زندگی و اعتقاداتی مسیحی دلالت دارند. آنها مقتدر و حفظ آنها ضروری است.

نقش اعتقادنامه ها

در بحث الهیات اصلاح شده اکثر الهیدانان، الهیات را به دو بخش تقسیم می کنند: بخش اعتقاداتی (دانش کتاب مقدسی) و بخش کاربردی (شیوه زندگی و عمل). مسیحیان به نوعی زائرین و مسافرانی هستند که بر اساس درک حقایق الهیاتی که در کتاب مقدس وجود دارد زندگی و رشد می کنند.

الهیات سیستماتیک و کتاب مقدسی و تمام نوشته های مردان خدا ارزش بسیاری دارند و نقش مهمی در رشد مسیحیت ایفا کرده اند و می کنند. اما باید در نظر داشت که اعتقادنامه ها فراتر از نظریات و تفاسیر این الهیدانان هستند. این اعتقادنامه ها نقش الهی دارند.

اینکه ما کتاب مقدس را جدا از کلیسا تفسیر کنیم اشتباه است. در تاریخ کلیسا اتفاقاتی رخ داده است که نمی توان به آنها بی توجه بود. در اوایل قرن هفدهم کسانیکه بودند که بدون توجه به این اعتقادنامه ها و در نظر داشتن جدالی که پدران کلیسا برای حفظ حقایق کتاب مقدسی پشت سر گذاشته بودند، تعالیمی ضد تثلیثی را وارد کلیسا کرده بودند. الوهیت مسیح را رد می کردند و کفاره نیابتی را قبول نداشتند. زمانیکه کلیسا اعتقادنامه مشخص شده ای بر اساس کتاب مقدس و تایید پدران کلیسا ندارد بسیاری از حقایق کلام بر اثر سلیقه و فرایض انسانی تغییر می کند. این امر امروز در قرن بیست و یکم هم شایع است و می بینیم که اعتقادنامه های مختلف غیر کتاب مقدسی زیادی در بین مسیحیان وجود دارد.

در این دنیای پست مدرن امروزی، که هر چیزی به جای حقیقت پذیرفته می شود، حقایق اصلی و الهی جای خود را به فرایض انسانی می دهند و برای آنها این امر به اصطلاح رشد و به روز بودن است. این اتفاقات باعث می شود که شاهد گسترش لیبرالیزم در کلیسا قرن بیست و یکم باشیم. نیاز به کلیسا دیده نمی شود و کلیسا و مراسم آن درجات بسیار کمتری از کارهای دیگر دارد و کلیسا شکل مدرن و تا حدی تبدیل به کلاب می شود. جایی که مسیحیان تاریخ و پیشینه خود را فراموش کرده اند و خیلی حقایق و ارزشها نادیده گرفته می شود.

امروز کلیسا هنوز نیاز به حفظ تعالیم مفید سنتی خود دارد که ریشه آن در همین اعتقادنامه ها است. تعالیم سنتی لزوما نباید شکل و شمایل کهنه و قرون وسطایی داشته باشند. این امر بیشتر اشاره به احترام و خداترسی در مراسم کلیسایی دارد و به جدی بودن امر پرستش کلیسایی می پردازد.

امروز کلیسا باید هم الهیات و هم شیوه زندگی و عملکرد خود را کتاب مقدسی کند و اعتقادنامه ها نقش مهمی در این امر دارند. نه فقط باعث اتحاد بین کلیسایی می شوند بلکه باعث حرکت ما در ادامه سفر هزاران هزار مسیحی که قبل از ما بوده اند می شود. ما از سفر آنها یاد می گیریم تا بیشتر در زندگی مسیحی خود رشد عملی داشته باشیم. اینکه چطور باید ایمان داشت و روی حقیقت ایستاد، پرستش کرد و یا اینکه چطور شام خداوند را انجام داد، اینکه معنی فیض، توبه و تولد تازه چیست؟ تمام این حقایق اول در کلام خدا و بعد در همین اعتقادنامه ها نهفته است.

نکته ای که برای هر شبان و مسیحی وفاداری حائز اهمیت است در ابتدای اعتقادنامه وست مینستر آمده که نمی توان از آن چشم پوشی کرد.

شروع اعتقادنامه وست مینستر در همان فصل اول اشاره به اهمیت اعتراف کتاب مقدسی مسیحیان دارد. شاید برای خیلی سوال پیش آید که چرا اعتقادنامه وست مینستر با خدا و تثلیث شروع نمی شود و با کتاب مقدس شروع می شود؟ آیا مجمع وست مینستر کتاب مقدس را بر ماهیت خدا ارجع می دانند؟ و یا آیا کلام خدا از خود خدا مهمتر است؟

این نکته را باید در نظر داشت که اعتقادنامه وست مینستر تقدم در هستی را دنبال نمی کند و به ترتیب ارزشمندی موضوعات طراحی نشده است. بلکه تمرکز آن روی معرفت و شناسایی هر چه بهتر حقایق دارد. نوع نگاه ما به کتاب مقدس و تفسیر آن تعیین کننده اعتقادات ماست و چون اساسا در دوره اصلاحات در همان قرن هفدهم به نوعی جنگ برای حفظ تعلیم صحیح کتاب مقدسی بود کتاب مقدس نقش بسیار مهمی را ایفا می کرد.

قبل از دوره اصلاحات تاکید پرستش کلیسایی بیشتر روی مراسم و آدابی از قبیل عشای ربانی بود تا پیغام کتاب مقدسی. اغلب عشای ربانی نمایانگر فیض خدا بود تا کلام خدا. موعظه کلام بیشتر اوقات به زبان لاتین بود که اکثر افراد متوجه نمی شدند و صرفا از طریق عشای ربانی بود که شخص فیض مسیح و تجربه کلیسایی را دریافت می کرد. دلیل شروع اعتقادنامه وست مینستر با کتاب مقدس همین است تا بر الویت کلام خدا بر هر چیز تاکید کند.

اتفاقا خود خدای تثلیث نیز بر الویت کتاب مقدس صحه گذاشته و خود را از طریق کتاب مقدس به انسان آشکار کرده است و برای درک صحیحی از خدا و تعالیم او باید درک درستی از کلام او داشت. به نوعی کتاب مقدس یک بیانیه مستقل از خدا نیست بلکه کتاب مقدس بیانیه خداست و کلمات مقدس او هستند و کلام او از او جدا نیست. بنابراین به هیچ عنوان شروع اعتقادنامه وست مینستر، با موضوع کتاب مقدس، بی احترامی به تثلیث و خداوند نیست بلکه تاییدی بر قدرت و اقتدار کلام خداست که امروزه به آن بی توجهی می شود.

بنابراین امروز کتاب مقدس برای انسانها مخصوصا مسیحیان از اهمیت بالایی برخوردار است. بعضی بر این باور هستند که تنها رابطه با خدا در دعا و حضور در مراسم کلیسایی کفایت می کند. ولی باید در نظر داشت که اساس همه چیز در الهیات مسیحی در کتاب مقدس است و تمام تعالیم و ارزشهای مسیحی در آن به انسان گفته شده است. کتاب مقدس صحبت مستقیم خدا به بشر است. پس اعتقادنامه وست مینستر از جای درستی شروع می کند تا حقایق الهی را برای ما از درون کتاب مقدس بازگو کند و امروز این نیاز اصلی ما است تا به آن و بقیه اعتقادنامه ها گوش دهیم.

در حقیقت این کلام مهمترین نیاز بشریت است که باید توسط هر مسیحی به دنیا موعظه شود. برای همین اعتقادنامه وست مینستر در فصل اول آن را برای انسان ضروی می داند.

دو سوال مهمی که ویلیام گوگ (۱۵۷۵-۱۶۵۳) در همان دوره مطرح میکند به این ترتیب بودند: سوال اول، انسان ملزم به دانستن چه چیزی است؟ به شکلی دیگر، مهمترین چیزی که انسان باید بداند چیست؟ جواب: هر فرد مقید و ملزم به داشتن دانش از خدا و خود است. سوال دوم، این دانش کجاست و از کجا می آید؟ جواب: این دانش در کتاب مقدس است و از خدا می آید. بنابراین بطور خلاصه امروز برای ما کتاب مقدس حاوی دانشی از خدا و انسان می باشد که این امری حیاتی برای ماست چون قضیه مرگ و زندگی ما را در بر دارد.

امروز کلیسا به عنوان بدن مسیح و نمادی از ملکوت خدا روی زمین وظیفه دارد با داشتن و اعتراف کردن به اعتقادنامه های کتاب مقدسی همچنین طبق آنها موعظه و عمل کند. هر مسیحی باید زندگی عملی خود را با این اعتقادنامه ها بررسی کند تا ببیند آیا در ایمان است! آیا عیسی خداوند زندگی او است؟ آیا به کار روح ایمان دارد؟ آیا خدای پدر را جلال می دهد؟ در اینجا هم قسمت باورهای ذهن ما و هم قسمت عملی زندگی ما مطرح است.

جمع بندی

اعتقادنامه ها تقریبا به همه جنبه های اساسی و مهم می پردازد که منبع بسیار مفیدی برای مسیحیان و کلیسا می باشد. الهیات غنی اعتقادنامه ها، مخصوصا وست مینستر، منبع خوبی برای هر شبان و کلیسایی است.

باید در نظر داشت که نگاه یک مسیحی در قرن بیست و یکم به اعتقادنامه ها با نگاه مسیحیان قرن هفدهم کمی فرق دارد. کلیسای قرن بیست و یکم خیلی از این اعتقادات را اغلب یا درست درک نکرده و یا به درستی بیان و تفسیر نکرده و در جایی به خیلی از آنها حتی توجه نشده و کاملا جا افتاده. این اتفاق حتی بین پاک دینان و اصلاح گران نیز اتفاق افتاده است.

ما هنوز خیلی باید از کسانیکه این اعتقادنامه ها را نوشته اند و مطالبی که در آنهاست یاد بگیریم و با بکارگیری درست از آنها در خدمات خود می توانیم ابزار مفیدی برای درک بهتر کتاب مقدس و خداوند داشته باشیم.

باشد که کلیساهای ایرانی هر چه بیشتر از نظر الهیاتی و تعلیمی به هم نزدیک شوند تا شاهد اتحاد بیشتری در بین شبانان و کلیساها روی اعتقادنامه ها باشیم. با استفاده از همین اعتقادنامه ها می توانیم بر علیه تعالیم غلط موضع کتاب مقدسی بگیریم تا باعث یکپارچگی بدن مسیح و جلال خدای پدر شود. آمین.

نیما علیزاده - شبان و موسس خدمات مکاشفه

(فارغ التحصیل رشته الهیات از دانشگاه الهیات مُر سیدنی استرالیا. یکی از شبانان کلیسای انگلیکن فیض در جنوب کالیفرنیا)

Thirty-Nine Articles of Religion (1563)

Archbishop of Canterbury (1532 – 1534)

Thomas Cranmer (1489 – 1556)

Book of Common Prayer

Puritans (16th & 17th Century)

Presbyterian

Credo

Shema

متی فصل ۱۰ آیات ۳۲ و ۳۳

اول پطرس ۱۵:۳

اول تموتائوس ۱۶:۴

Belgic Confession 1561

وست مینستر ۱.۱.۵

ویلیام گوگ: واعظ، نویسنده و کشیش انگلیسی و عضو مجمع وست مینستر ـ سال ۱۶۴۳

تثنیه ۱۱:۳۰ـ۲۰

آخرین نوشته ها و مقالات
آرشیو